voorbeelden

Ervaringen

Wat vonden opdrachtgevers, familie en vrienden van hun levensboek?

“Dank je wel voor het geweldig mooie en bewogen boek dat je samen met mijn moeder hebt gemaakt. Ik heb het al een paar keer gelezen en weet zeker dat ik het nog vaak zal oppakken. Er zaten foto’s bij die ik nog nooit had gezien! Als kind vraag je je op een gegeven moment af wie je ouders zijn. Dat geeft een gevoel waar je vandaan komt en helpt bij de zoektocht naar wie je zelf bent. Wanneer iets traumatisch gebeurt, zoals een ziekte of vroegtijdig overlijden zoals bij mijn vader het geval was, dan maakt dit zulke zoektochten vaak moeilijk of zelfs onmogelijk. Mijn moeders verhaal is het enige wat ik heb en zodoende enorm waardevol. Ook mijn vaders broers en zussen met wie ik goed contact had, zijn allemaal vroegtijdig overleden. Dat maakt mijn moeders verhaal nog belangrijker. Je verhaal kunnen doen, vooral wanneer je veel hebt meegemaakt, is essentieel in het helingsproces en het stelt je instaat een gebeurtenis een plaats in je leven te geven. Het geschreven leven van mijn moeder is een geschenk van onschatbare waarde! Dank je wel!”
-zoon-

“Als ik terugkijk op mijn leven zie ik dat mijn weg niet over rozen ging. Het voelde soms als een worsteling om alles te begrijpen. Veel mensen maken tegenwoordig een herinneringsdoos voor hun kinderen. Ik heb gekozen om mijn herinneringen te laten opschrijven door Léonie de Boer van Geschreven Leven. Ik wilde mijn kinderen laten lezen over mijn gedachten tijdens ons gezamenlijk leven als gezin en alles daar omheen. Ik hoop dat zij mijn boek willen lezen met begrip en liefde. Als een open boek wil ik mij bij mijn kinderen achterlaten.”
-opdrachtgever-

“Ik heb een heerlijke jeugd gehad, maar had een vader die dingen graag ‘vermooide’. Alle moeilijke dingen werden maar en beetje weggestopt. Zelf heb ik altijd van harmonie gehouden. Maar nu staat mijn leven in dit boek, zwart op wit. Niks ‘vermooid’, gewoon zoals mijn leven eruit zag. Ik wist niet dat nu ik honderd ben, het mij zo goed zou doen. De onderklank waarmee jij mijn verhaal interpretatie hebt gegeven, is liefdevol. Ik voel de warmte waarmee het is gemaakt en daarom past het zo bij mij. In elke situatie is humor zo ontzettend belangrijk en wij hebben samen veel humor gehad. Daarom was het ook echt. In leeftijd schelen we zestig jaar, toch staan we dicht naast elkaar. Dat vind ik zo mooi.
-opdrachtgever-

“Ik ben zeer verrast over het resultaat! Van buiten is het boek prachtig vorm gegeven. Het kostte tijd om alles te lezen. Terwijl ik dit deed, dacht ik ook aan degene die de gesprekken heeft gevoerd en luisterde naar alles wat verteld werd. Zij zette alles om in letters en woorden en vond een mooie mix waarin ik mijn vriendin zo herken. Ik zal er nog vaak in kijken en lezen. Al die zaken waarover mij weleens verteld is, maar die nu in de context van een levensbeschrijving boeiend en interessant zijn. Het resultaat is een honderd jaar waardig.”
-vriend-

“Mijn ouders kregen drie dochters en vijf zonen. Ik ben de enige die nog leeft. Ik heb geen kinderen, maar ben zo verguld met mijn levensboek. Het ligt vaak op de salontafel in de woonkamer. Als er familie langskomt of ik krijg bezoek, vraag ik of ze een stukje willen voorlezen omdat mijn ogen te slecht zijn om zelf te lezen. Alle herinneringen die in mij zitten, komen tijdens het voorlezen tot leven. Het voorlezen verbindt de levenden met alle dierbaren die er niet meer zijn en dat troost en verwarmt mij van binnen.”
-opdrachtgever-

“Iedereen is weleens gevallen en heeft zijn knie bezeerd, maar de wond die moet genezen laten we zelden zien. We praten makkelijker over het litteken dan dat we het tonen. De gevoelens die daarbij horen houden we vaak voor onszelf. Is dit omdat we ons schamen een ander toe te laten in het intieme proces dat het overwinnen van die pijn laat zien? Of komt het omdat de ander in een reflex het hoofd afwendt als de gewonde de moed opbrengt te laten zien wat nog niet genezen is? Ik denk dat beide waar zijn. Althans, zo heb ik dit ervaren de afgelopen jaren.
Door mijn verhaal te vertellen hoop ik dat de mensen in mijn leven een beeld krijgen van de weg die ik heb bewandeld. In alle openheid heb ik mijn ervaringen, zoals ik die heb beleefd, gedeeld. Vallen doet pijn, maar steeds weer uit dat dal kruipen en opstaan heeft een rijk mens van mij gemaakt. Ik heb de moed, durf en kracht gehad om mijn weg omhoog te vinden. Nooit had ik ziek willen zijn, maar zonder mijn ziekte was ik niet geworden wie ik nu ben. Daar ben ik onvoorstelbaar dankbaar voor. Léonie  heeft de woorden gevonden voor het verhaal dat ik tussen de regels door heb verteld.”
-opdrachtgever-